Teo­na­nácatl

Świę­te Grzy­by

Teo­na­náca­tlem czy­li „świę­ty­mi grzy­ba­mi” Azte­ko­wie nazy­wa­li grzy­by przy­no­szą­ce wizje pod­czas sta­ro­żyt­nych cere­mo­nii magicz­nych i sza­mań­skich obrzę­dów uzdra­wia­nia. Hisz­pań­scy zakon­ni­cy, któ­rzy w trak­cie kon­kwi­sty zetknę­li się z tymi oby­cza­ja­mi, trak­to­wa­li je jako dia­bel­skie rytu­ały. Dopie­ro w XX wie­ku zachod­ni bada­cze – antro­po­lo­dzy, reli­gio­znaw­cy i myko­lo­dzy – przy­zna­li god­ne miej­sce tej tra­dy­cji jako auten­tycz­nej ścież­ce poszu­ki­wań ducho­wych.

Nie­któ­rzy z nich pozwo­li­li sobie nawet na twier­dze­nie, że sta­no­wi ona pozo­sta­łość po naj­star­szych prak­ty­kach reli­gij­nych, dzię­ki któ­rym doszło do uczło­wie­cze­nia istot człe­ko­kształt­nych. Roz­wój wyobraź­ni i sło­wo­twór­stwa pod wpły­wem grzy­bów psy­lo­cy­bi­no­wych skło­nił wie­lu bada­czy do uważ­niej­sze­go przyj­rze­nia się tej tema­ty­ce, a wyizo­lo­wa­nie z tych grzy­bów sub­stan­cji pycho-aktyw­nej czy­li psy­lo­cy­bi­ny przez dr. Alber­ta Hof­man­na przy­czy­ni­ło się do wybu­chu rewo­lu­cji psy­cho­de­licz­nej w latach sześć­dzie­sią­tych XX wie­ku.

Teo­na­nácatl to kom­pen­dium wie­dzy na temat fascy­nu­ją­cej bio­lo­gii, histo­rii i psy­cho­far­ma­ko­lo­gii „świę­tych grzy­bów”, a tak­że zbiór nie­zwy­kle intry­gu­ją­cych opo­wie­ści oraz świa­dectw ich użyt­kow­ni­ków. Dzie­ło bez któ­re­go nie­moż­li­we jest zro­zu­mie­nie feno­me­nu kul­tu­ry psy­cho­de­licz­nej, ale i kul­tu­ry w ogó­le.

Powyż­szy opis pocho­dzi od wydaw­cy.